Herkenbaar: Het leven zonder iPhone

Als je wel eens met het openbaar vervoer reist en goed op de mensen om je heen let, dan zie je vooral gebogen gezichten. Meer dan de helft van de reizigers houdt hun telefoon vast en kijken er om de paar seconden naar, alsof er elk ogenblik een bericht kan verschijnen dat de wereld vergaat. Waarom zou je naar buiten kijken als hetgeen wat op je telefoon verschijnt interessanter is dan het uitzicht?

De Iphone-bezitters haal je er zo uit, door het onmiskenbare design van het apparaat zelf, of door de witte oordopjes die men zo af en toe verschuift omdat ze toch niet lekker zitten. Men stoort zich nauwelijks aan die ene vent die veel te hard ruzie aan het maken is met iemand aan de andere kant van de lijn. Een schuine blik naar rechtsonder levert herkenning op: aha, Wordfeud. Stiekem probeer je de letters te zien en je probeert je in te houden als je een woord van negentig punten ziet.

Het gebeurt niet vaak, maar soms ben je door de haast je telefoon vergeten mee te nemen. Daar sta je dan, in de tram, kijkend naar al die mensen die wel hun telefoon bij zich hebben. Heel even verwonder je je om wat je ziet, maar al snel maakt dat gevoel plaats voor pure jaloezie. Ook jij had nu even het laatste nieuws kunnen bekijken, ook jij had nu op Facebook iets kunnen schrijven, desnoods dat je je telefoon vergeten bent. Je voelt je naakt en zelfs bekeken door de medepassagiers. Die arme sloeber heeft geen telefoon, geen vrienden, zie je ze denken.

Eerst dacht je nog dat je het wel zou redden, een dag zonder Iphone. Maar plotseling vraag je je af hoe je straks je vrienden moet bellen om af te spreken. Een telefoon lenen heeft geen nut, want je weet de nummers niet uit je hoofd,  alleen hun namen. En je afspraken dan, al je afspraken staan in de agenda!

De jongen op de stoel even verderop is blackjack aan het spelen op z’n telefoon. Je herkent het spel direct maar weet niet meer zo goed wat de regels zijn. De laatste keer dat je in het casino was met het bedrijfsuitje, was je meer met je telefoon bezig dan naar de speluitleg aan het luisteren. Misschien toch maar eens die app downloaden, het ziet er in ieder geval uit alsof hij er plezier in heeft. Oh wacht, ik heb mijn telefoon niet bij me.

Langzaam beginnen de eerste zweetdruppeltjes op je voorhoofd te druppelen. Hoe kunnen mensen mij bereiken? Ik moet bereikbaar zijn! Hoe moet ik nou weten of het straks gaat regenen als ik de Buienradar niet kan openen? Je staat snel op, drukt op het knopje en wacht wanhopig wanneer de tram stopt. Het stoplicht is ondraaglijk, want de andere tram komt eraan.

Je springt eruit, en met geluk weet je nog net in de andere tram te stappen. Op weg naar huis. Langzaam kalmeer je wat. Niks aan de hand, nog even en dan heb ik m’n Iphone weer, denk je. Nog even snel het werk bellen om te zeggen dat je te laat bent.  Automatisch graai je in je zakken, op zoek naar je Iphone.

Schrijft graag over gadgets, mobieltjes, Android. Heeft een passie voor lekker eten en koken. In het bezit van een Samsung Galaxy Note 3, Samsung Galaxy Tab 2, iPad Mini, Samsung Galaxy Nexus. Tevens behoorlijk aan het hobbyen met de Raspberry Pi.