Herkenbaar: De iPad sleur!

Ipad-gebruikers zijn net normale mensen. Zoals normale mensen ’s ochtends chagrijnig uit bed komen, een broodje eten, de krant lezen, onder de douche stappen, te hete koffie drinken om zo net op tijd op ’t werk te komen, zo hebben ook Ipad-gebruikers hun routines.  Het verschil is subtiel maar toch duidelijk zichtbaar: ze kijken vooral naar hun schoot.

Met een soepele vingerbeweging gaat de wereld van de Ipad-gebruiker open. Hij kijkt vluchtig naar de icoontjes, maar weet allang waar hij op gaat klikken. Gisteren klikte hij op dezelfde icoontjes, vorige week  ook en morgen zal hij het weer doen. Een app moet verdomde goed zijn wil hij een plaatsje in de routine van de gebruiker veroveren.

Allereerst wordt de app van Nu.nl geopend. Snel worden de kopjes gelezen. Vaak is het niet nodig om daadwerkelijk het artikel te lezen, aangezien de kop alleszeggend is. Hij beseft dat er weinig diepgang te vinden is, maar weet ook dat diepgang niet nodig is om mee te praten op ’t werk. In het weekend haalt hij de schade in omdat hij toch maar een zaterdagabonnement op de krant heeft genomen.

Voor de zekerheid wordt de app van De Telegraaf geopend. Misschien niet de beste krant van Nederland, maar wel de snelste: wie weet is er net nog iets gebeurd waar Nu.nl nog geen weet van heeft. De Ipad-gebruiker kijkt naar buiten, voelt ‘m al hangen en klikt hoopvol op “Buienradar”: misschien dat ’t overwaait.

Er wordt alles aan gedaan om geen enkel druppeltje op de Ipad te laten vallen. Het kopje koffie wordt daarom met een typische lichaamshouding genuttigd: het hoofd gaat richting het kopje in plaats van andersom. Hieraan kun je een Ipadgebruiker altijd herkennen.

Vervolgens wordt nog even het spel Temple Run opgestart. Niet eens omdat het spel zo ontzettend leuk is, maar vooral om te testen of de gebruiker wel voldoende wakker is: een vliegensvlugge wijsvinger moet dat bevestigen. Nadat hij voor de derde keer op 78.893 punten is blijven steken en hij zich afvraagt hoe z’n collega in hemelsnaam een miljoen heeft gehaald, houdt hij het spel voor gezien en neemt zich voor om ’t in ’t weekend te verwijderen.

Een blik op de klok leert hem dat hij nog vijf minuten heeft. Snel klikt hij op Wordfeud en heeft onmiddellijk spijt dat hij in ’t weekend twintig nieuwe spellen is begonnen. Hij bladert door de speelvelden, schudt met z’n hoofd en legt snel woordjes van maximaal drie letters neer: zo heeft hij tenminste aan z’n verplichtingen voldaan. In het weekend zal hij het goedmaken. Snel trekt hij z’n jas aan en snelt naar z’n werk. Nog even vraagt hij zich af of hij de Ipad mee moet nemen, voor in de lunch.

Als ’t eenmaal weekend is ploft hij ’s ochtends laat tevreden op de bank. De krant heeft hij na een half uur uit en nog voor het tweede kopje koffie heeft hij het hoesje van de Ipad al verwijderd. Zoals beloofd maakt hij wat langere woorden met Wordfeud, vooral in de spelletjes tegen z’n vrienden. Er verschijnt een advertentie van een pokerspel en per ongeluk drukt hij erop. Even twijfelt hij, beseft dat hij eigenlijk best wel goed kan pokeren, althans vroeger, en denkt dan:  “waarom ook niet?”.

Even later maakt hij een account aan en speelt een pokertoernooi tegen negen anderen. Voor echt geld durft hij nog niet te spelen. Want was een straat nou hoger dan een flush? Hij besluit de pokerregels op te zoeken en beseft dat er nog wel iets te leren valt.

Ondertussen klinkt het Wordfeudbelletje: z’n collega heeft “weekend” gespeld.Tot zijn vreugde kan hij het woord “vrij” maken. Tevreden vervolgt de Ipad-gebruiker z’n dag. Ze zijn net normale mensen.

Schrijft graag over gadgets, mobieltjes, Android. Heeft een passie voor lekker eten en koken. In het bezit van een Samsung Galaxy Note 3, Samsung Galaxy Tab 2, iPad Mini, Samsung Galaxy Nexus. Tevens behoorlijk aan het hobbyen met de Raspberry Pi.